MIJMERINGEN VAN EEN BOEKENLIEFHEBBER

 In Nijmegen is voorheen De Slegte ◄ oppervlakkig nog altijd doende te doen of er niks aan de hand is. De winkel, een prachtig pand, is er nog steeds, alleen heet ie geen De Slegte meer en is het grootste deel van de boekenschat verhuisd naar wat nu abusievelijk 'Polare' heet, een samengaan van 'Selexys' - een keten van bij elkaar gevoegde boekhandels, en De Slegte, die voor mij nog steeds De Beste is. Of was, want, zoals gezegd, hij bestaat niet meer.

Daarmee heeft, naar mijn idee, De Slegte zich zwaar in de vingers gesneden, want die enorme panden raken ze  (of de verhuurder) aan de straatstenen niet meer kwijt, en de boeken, ach... droevig.

Ik kom regelmatig restanten plukken, die nu zo absurd niets meer kosten dat alleen m'n gebrek aan ruimte en lichamelijke draagkracht me weerhoudt om alles in een keer op te kopen.

Even staan praten met de vrouw achter de kassa, die de tering in heeft dat de nering - en het personeel - zo makkelijk van de hand is gedaan. Hoelang ze nog open blijven? Ze heeft geen idee.

Maar, vertrouwt ze me toe: er is bij de klanten ook veel veranderd. Het mag dan slecht gaan met de economie, mensen willen geen tweedehands boeken meer. Het mag allemaal niks kosten, maar er mag ook geen enkel gebruiksspoor op zitten, want dan willen ze 't niet.

Wij verbazen ons beiden, als liefhebbers en bezitters van gebruikte boeken. Wat is daar mis mee? Het gaat toch niet om de kaft  maar om de inhoud, of zie ik dat verkeerd?

Misschien dat zulke pretentieuze boeken 'liefhebbers' toch beter kunnen gaan denken over een eersteklas nooit eerder gebruikt strak behangetje met boeken erop?   

Inderdaad, de kasten met 'voormalig De Slegte' die nu bij 'voormalig Selexys' staan zijn in geen enkel opzicht meer te vergelijken met de aangename stoffige geuren verspreidende kasten die de boekenliefhebber zo warm van binnen kunnen maken. De gave keurige boeken over keurige onderwerpen zijn in helemaal niets meer te onderscheiden van de 'ramsj', de uitgeversrestanten die elke boekhandel tegenwoordig aanbiedt. Zou dat zijn om de potentiële koper niet af te schrikken? Maar waar zijn dan de vondsten gebleven, de vergeelde boekwerkjes, de aha-Erlebnis, de pret om een aanwinst waarvan je niet wist dat ie bestond?  

Het digitale boek neemt zonder scrupules bezit van de ruimte die het gedrukte boek heeft achtergelaten.

Digitale boeken zijn altijd nieuw. Liever gezegd: het zijn geen boeken. Ze hebben geen ponem, geen geur, geen geschiedenis. Ik moet er niet aan denken dat er ooit geen boeken meer zijn.

Wat krijgen we dan op onze verjaardag, een app?

Men vraagt mij wel eens of ik m'n duizenden boeken niet beter kan digitaliseren, vanwege het groeiend gebrek aan kastruimte. Dat is zoiets als vragen of je je kinderen niet beter weg kan doen, want je hebt toch foto's? 

Ik ben een gelukkig mens. Nog zijn er boeken, en goede antiquariaten, en in mijn volgepropte kasten vind ik elk onderwerp dat ooit m'n aandacht heeft getrokken...en meer.

En te denken aan wat er nog allemaal in boeken staat waar ik ooit, misschien, nu niet meer bij De Slegte maar op internet tegenaan zal lopen, maakt mijn bestaan een avontuur, en de wereld onophoudelijk interessanter.